Terug naar de pleintjes

respect

Als het voorjaar begint te worden, de natuur in de bloei staat en het voetbalseizoen voorbij is, gaan mijn gedachten even terug in de tijd. Zo’n tien jaar geleden draaide mijn leven maar om één ding: pleintjesvoetbal. Als het droog was en niet te koud, pakte ik mijn bal, rende de achterdeur uit en ging op zoek naar mijn vrienden. Samen deden we dan dat waar we het meest van hielden: voetballen.

Als je tien bent, is er nog geen school waar je je zorgen over maakt. De proefwerken bestaan uit één bladzijde leerwerk en de pauzes worden – natuurlijk – gevuld met voetbal. Er zijn nog geen ruzies tussen vrienden en liefdesverdriet is een woord wat je niet kent. Je enige zorg is het avondeten. Het avondeten verstoort namelijk het pleintjesvoetbal. Je probeert zo snel mogelijk je bonen, aardappelen en rundervink naar binnen te werken, zodat je daarna snel weer naar buiten kan.

Gewoon lekker voetballen op het pleintje met je vrienden

Gewoon lekker voetballen op het pleintje met je vrienden

Het is waarschijnlijk de mooiste tijd van je leven. Samen met vrienden voetballen. Wie scoort is keep, kampioenen of een potje tienen. Of je nu groot of klein, oud of jong, Chinees, Antilliaans, Marokkaans of Nederlands bent: iedereen is gelijk op het pleintje. Zoals het hoort dus. Als je van voetballen houdt, wat bijna voor elk jongentje dat in Nederland opgroeit geldt, wil je zo veel mogelijk tijd op het pleintje besteden. Het plezier van een mooi doelpunt of het huilen na een onbedoelde valpartij die leidt tot een paar schaafwonden: het hoort er allemaal bij. Je houdt van het spelletje.

Het lijkt de laatste tijd echter alsof dit plezier steeds minder wordt. Er wordt steeds minder tegen de bal aangetrapt, maar meer tegen elkaar. De agressie die het hedendaagse voetbal met zich meebrengt is verbazingwekkend, beschamend en angstaanjagend. Ik zag een week geleden een overzicht van Omroep Brabant van mishandelingen in het Brabantse voetbal. Het was een schrikbarende lijst. Bij elke voetbalwedstrijd die ik zie, krijgt de scheidsrechter – een man die in het amateurvoetbal twintig euro krijgt voor het fluiten van een wedstrijd, inclusief reiskosten – het flink te verduren. Verbaal en non-verbaal. Door spelers, coaches, ouders en supporters.

Veel mensen vonden deze actie van scheidsrechter Serdar Gözübüyük overdreven en lachwekkend. Ik vond het prachtig. Eindelijk iemand vanuit de KNVB die er écht wat aan deed.

Veel mensen vonden deze actie van scheidsrechter Serdar Gözübüyük overdreven en lachwekkend. Ik vond het prachtig. Eindelijk iemand vanuit de KNVB die er écht wat aan deed.

Ik juich het dan ook flink toe, als scheidsrechters een tweede gele kaart durven te geven voor protesteren. Zo mocht Nourdin Boukhari van RKC gaan douchen nadat hij twee gele kaarten in vijftien seconden tijd ontving voor wel erg overdreven protesteren tegenover scheidsrechter Pieter Vink. ‘Wat een sukkel, wat een domoor, waarom doe je dat nou?!’, vraagt commentator Evert ten Napel zich, net als de woedende teamgenoten van Boukhari, hardop af. Vervolgens hoor ik analisten zeggen dat ze het niet eens zijn met dit soort beslissingen ‘omdat je zo de emotie uit het voetbal haalt’. Een scheidsrechter uitschelden omdat hij een verkeerde beslissing neemt heeft niks, maar dan ook echt niks, met emotie te maken. Dat is gewoon ronduit onbeschoft en gebeurt alleen in het voetbal. Het wereldberoemde filmpje waarbij een scheidsrechter tegen twee protesterende rugby spelers corrigerend zegt ‘dit is geen voetbal’, vind ik daar een geweldig voorbeeld van. Waarom kan het in die sport wel, en in het voetbal niet?

Na het overlijden van Richard Nieuwenhuizen is er in mijn ogen niks veranderd. Er werd één week wat meer op het gedrag gelet, maar een week later was de scheidsrechter bij een verkeerde beslissing gewoon weer een ´teringlijer´ en kon hij een kopstoot krijgen. Laten we nou eens met z´n allen terug gaan naar het pleintjesvoetbal. Weer houden van het spelletje en zo snel mogelijk het avondeten naar binnen proppen om naar buiten te kunnen. Huilen om een gemiste kans, lachen na een doelpunt. Weer tegen de bal aan schoppen, in plaats van tegen elkaar.

 

De scheidsrechter van dienst maakt de spelers duidelijk dat zij zich niet met zijn werk moeten bemoeien.

http://eredivisielive.nl/video/133805-oliedomme-rode-kaart-voor-boukhari.html
Een rode kaart voor RKC’er Nourdin Boukhari vanwege te hevig protesteren. Het zegt genoeg dat zijn medespelers hun woede uiten op hun teamgenoot en niet op de scheidsrechter.

Advertisements

One thought on “Terug naar de pleintjes

  1. Mooi stuk, Tim!

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    Op 18 mei 2013 om 20:33 heeft Balgevoelens het volgende geschreven:

    > >

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s